Je hoofd staat altijd “aan”. Je analyseert gesprekken achteraf, maakt je zorgen over wat er kan gebeuren en komt ’s avonds lastig tot rust. Ontspannen voelt bijna onwennig, en zelfs op vrije momenten blijf je mentaal bezig met wat nog moet of wat beter had gekund of maakt je je alweer zorgen over de volgende dag.

Je zegt snel ja, neemt veel verantwoordelijkheid en merkt dat je structureel over je eigen grenzen heen gaat. Je voelt je moe of prikkelbaar, maar doorgaan lijkt makkelijker dan begrenzen. Ondertussen stapelt de spanning zich op en raak je steeds verder verwijderd van wat jij zelf nodig hebt. Misschien weet je wel niet meer wat je nodig hebt?

Je stelt uit, twijfelt aan jezelf of ervaart veel druk om te presteren. Misschien ben je perfectionistisch of juist snel afgeleid. Je weet dat je meer in je hebt, maar het komt er niet uit, waardoor frustratie of zelfkritiek toeneemt.

Je reageert heftig, trekt je terug of klapt dicht in lastige of confronterende situaties. Of je merkt juist dat je weinig voelt en moeite hebt om te benoemen wat er in je omgaat. Dit kan invloed hebben op je relaties, omdat anderen je niet altijd goed kunnen bereiken of begrijpen.

Je voelt je regelmatig leeg, somber en moe. Soms zonder duidelijke aanleiding. Het beïnvloedt je energie, je zelfbeeld of je vertrouwen in de toekomst, waardoor je minder geniet van dingen die eerder vanzelfsprekend waren.

Een nare gebeurtenis uit het verleden blijft invloed houden. Je reageert heftiger dan je zou willen, vermijdt bepaalde situaties of merkt dat iets je blijft raken. Het voelt alsof je rationeel weet dat het voorbij is, maar je systeem reageert nog steeds alsof het nu gebeurt.